حَبَّذا رَوضاتُ نَجْدٍ زُرْتُها عَهْدَ الصِّبَى * رَبْوَة تَجْرِى عَلَى ارْجائِها ماء مَعين بر دَرِ باغ وصالش هاتفى آواز داد * هَذِهِ جَنّاتُ عَدْنٍ فَادْخُلُوها خالِدين قصهء عشق جلال و داستانِ حُسنِ او * تِلكَ انباء يَقُولُ النّاسُ مِنّا بَعْدَ حين * * اى ماه دلفريب كه با جان مقابلى * القلبُ منزل لكَ فى القلبِ فانزِلِ دوش از فغان بلبل و صبح از نسيم گل * عَيْنى بَكَت لذِكرِ حبيبٍ و مَنْزِلِ جانم فداى باد صبا باد كو سحر * جاءَت مِن الحبيبِ بِرَيّا القَرَنْفُلِ جان در تنم برشتهء مهر تو بسته‌اند * جان بگسلد ز تن چو تو پيوند بگسلى با ماه و مشترى رخ خوبت مقابلست * فرخند طالعى كه تواش در مقابلى از بس كه بىدلم منِ حيران بىخبر * در دل نشسته‌اىّ و ندانم كه در دلى دل را بآه و ناله جلا مىدهد جلال * آيينه‌ييست دل كه شود ز آه مُنْجَلى * * اذا نَزَلتَ ببغدادَ وَهْىَ دارُ سلامِ * فقُل مَنازِلَ سَلمى عَلَى حِماكِ سَلامى شمال اگر تو غبارى ز كوى دوست به يارى * فداى خاك تو بادا هزار جان گرامى اذا مَرَرْتَ بِقَبرى و كُنتُ فيه تُرابا * وَجَدْتَ رائِحةَ الوُدِّ مِن رَميم عِظامى چو سبزه سر بدر آرم ز خاك و پاى تو بوسم * چو سرو بر سر خاكم بناز اگر بخرامى بسَهْم لَحظِك قَتلى مَسَرَّتى و حيوتى * فَانَّ عَينَكَ رام و ذاكَ عينُ مَرامى ز آفتاب چه جويى حديث مهر چه گويى * مگر كه روى چو ماهش نديده‌اى بتمامى جلال خطّ غلامى ببندگىّ تو آرد * اگر قبول تو گردد مباركست غلامى * *